Ο Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και Επιστημονικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, Σάββας Ρομπόλης στο... 972.gr
Η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας στην Ελλάδα από 11,6% Μάρτιος 2010 σε 16,2% Μάρτιος 2011 (ΕΛΣΤΑ, 2011) κατά 232.167 άτομα ή 40,2%, επιβεβαιώνει από τους πρώτους μήνες του 2011 το φαινόμενο της μείωσης του αριθμού των απασχολουμένων (4.185.325), σε σχέση με τον αριθμό του οικονομικά μη ενεργού πληθυσμού (4.335.461 άτομα). Έτσι, οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 238.574 άτομα (5,4%) σε σχέση με το Μάρτιο του 2010. Ιδιαίτερα, η ανεργία των νέων (15-24 ετών) έφθασε από 29,8% το Μάρτιο του 2010 στο πρωτοφανές ποσοστό του 42,5%, με αποτέλεσμα 1 στους 2 νέους της αντίστοιχης ηλικιακής ομάδας να είναι άνεργος.
Οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις της ανεργίας στην Ελλάδα σηματοδοτούν την μετεξέλιξη του κραχ της ανεργίας κατά το αμέσως επόμενο διάστημα σε κοινωνικό κραχ . Και αυτό γιατί σε αντίθεση με τις προβλέψεις (14,6%) του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στο τέλος του 2011 η επίσημη ανεργία θα φθάσει σε ποσοστό 17-18% (850.000-900.000 άτομα) και η πραγματική ανεργία θα ανέλθει σε ποσοστό 22-23% (1.100.000-1.150.000 άτομα).
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν αποδείξεις απόκλισης από τους στόχους του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος για την ανεργία της τάξης του 30% γεγονός που σημαίνει, εκτός των άλλων, διάβρωση της κοινωνικής συνοχής και επιδείνωση της κατάστασης της φτώχιας και του κοινωνικού αποκλεισμού σε μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού.
Παράλληλα, όσον αφορά τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες, οι δυσμενείς εξελίξεις, ειδικά στις κατηγορίες 24-35 ετών και 45-55 ετών, αποδεικνύουν το μέγεθος των απολύσεων που συντελούνται την τελευταία διετία εξαιτίας της κρίσης και της ύφεσης, γεγονός που προσδιορίζει την ανεργία ως το σοβαρότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ακόμα περισσότερο από τα αντίστοιχα του δημοσίου χρέους και ελλείμματος. Γιατί για την οικονομική πολιτική είναι ευκολότερο να περιορίσει το έλλειμμα και το χρέος απ΄ ότι να μειώσει την ανεργία δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Και γίνεται ακόμη σοβαρότερο το πρόβλημα της ανεργίας αφού ασκούμενες οικονομικές πολιτικές δεν έχουν στο επίκεντρο τους, αν όχι την καταπολέμηση της, ούτε καν την ανάσχεση της εκρηκτικής της εξέλιξης.
Η εκρηκτική εξέλιξη της ανεργίας στην Ελλάδα, την Ισπανία (-55% η απασχόληση των νέων και αύξηση της ανεργίας κατά 43%) και την Πορτογαλία εξηγούν, σε πραγματολογικούς οικονομικούς και κοινωνικούς όρους, τις μαζικές αντιδράσεις και κινητοποιήσεις των νέων στις χώρες αυτές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι άνεργοι στην ΕΕ-27 έφθασαν τα 22,6% εκατ. άτομα και αυξήθηκαν στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, μεταξύ του Δ τριμήνου των ετών 2008-2010, κατά 5.220.800 άτομα (30%), ενώ η αντίστοιχη αύξηση στην Ελλάδα ανήλθε σε 319.400 άτομα κατά ποσοστό 81,3%. Ειδικότερα στην Ελλάδα, Ισπανία και Ιρλανδία η μεταβολή του μέσου ποσοστού ανεργίας, του ποσοστού ανεργίας των νέων, όσο και αυτού των νέων κάτω των 25 ετών είναι σχεδόν τριπλάσια σε σχέση με την μεταβολή των αντίστοιχων ποσοστών ανεργίας της ΕΕ-27 κατά το Δ τρίμηνο των ετών 2008 και 2010, γεγονός που εξηγεί, εκτός των άλλων, την ένταση της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας των νέων και των ανέργων στη Μεσογειακή και, γιατί όχι, στην υπόλοιπη κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
